Τουρκία: Ελληνίδα συγγραφέας και ο γιός της κρατήθηκαν για δύο μέρες σε άθλιες συνθήκες

Την ώρα που ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, έκανε προκλητικές δηλώσεις στην Κομοτηνή περί «τουρκικής» μειονότητας και «ανθρώπινα δικαιώματα» οι τουρκικές αρχές της Κωνσταντινούπολης κρατούσαν παράνομα στις φυλακές του αεροδρομίου επί 43 ώρες μια Ελληνίδα πανεπιστημιακό και τον 15χρονο γιό της…

Πρόκειται για τη Θεσσαλονικιά συγγραφέα, με ειδίκευση στον ποντιακό πολιτισμό, Μυροφόρα Ευσταθιάδου, μεταδιδακτορική ερευνήτρια του τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, η οποία την περασμένη Παρασκευή ταξίδεψε αεροπορικώς από Αθήνα για Κωνσταντινούπολη προκειμένου να έχει σειρά επαφών με Τούρκους πανεπιστημιακούς. Μαζί της ήταν και ο ανήλικος γιο της, ηλικίας 15 ετών.

Μόλις το αεροσκάφος προσγειώθηκε στην Κωνσταντινούπολη και οι επιβάτες πήγαν για έλεγχο διαβατηρίων, η κ. Ευσταθιάδου μαζί με τον γιο της, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή του αεροδρομίου.

Όπως ήταν φυσικό η κ. Ευσταθιάδου ζήτησε να μάθει τους λόγους της σύλληψης τους… Οι Τούρκοι αστυνομικοί της είπαν ότι έχουν αυτές τις εντολές από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών!

Μάλιστα ήθελαν να βάλουν τον 15χρονο γιό της μόνο του στα ανδρικά κρατητήρια γεγονός που αποτράπηκε την τελευταία στιγμή εξαιτίας της σθεναρής αντίδρασης της μητέρας του…

Μάνα και γιός κρατήθηκαν στα κρατητήρια του αεροδρομίου επί 43 ώρες, κάτω από άθλιες συνθήκες και τελικά απελάθηκαν, χωρίς να τους δοθεί η παραμικρή εξήγηση και έφτασαν καταταλαιπωρημένοι στην Αθήνα τα μεσάνυχτα…

«Δεν μπορούσαμε να πάρουμε ένα γάλα»

Η κ. Ευσταθιάδου περιγράφει: «Την περασμένη Παρασκευή, που μετέβην αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη με το γιο μου για να προμηθευτώ βιβλία Τούρκων συγγραφέων, με την άφιξή μου έμαθα ότι έχω πλέον απαγόρευση εισόδου στη χώρα (τελευταία φορά πήγα στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2020, άρα, απόφαση εν μέσω πανδημίας!) και ήμασταν δυο μέρες υπό κράτηση στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen. Δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφήσεις, ανακρίσεις ειρωνικές δίχως τέλος. Κατάσχεση προσωπικών ειδών και τηλεφώνου.

Σε κρατητήρια χωρίς παράθυρα, χωρίς «προαυλισμό», μέσα σε τριπλές κλειδωμένες πόρτες ασφαλείας. Ο κάθε κρατούμενος είχε δικαίωμα να παραγγείλει τσιγάρα από τους υπαλλήλους κι εμείς δεν μπορούσαμε επί πληρωμή να πάρουμε ένα γάλα, ένα κουλούρι.

Αντέδρασα σθεναρά όταν ήθελαν να πάρουν από δίπλα μου το παιδί και να το βάλουν σε κρατητήρια ανδρών. Τα κατάφερα, παρέμεινε μαζί μου.

Ευτυχώς το παλικάρι μου είναι δυνατό και αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα την κατάσταση, καταγράφοντας και τη «λαογραφία των φυλακών».

Η ανάρτηση

Πιο αναλυτικά η κ. Ευσταθιάδου σε ανάρτησή της στο facebook, σημειώνει:

«Από μικρό παιδί, δίπλα στον πατέρα μου, που πήγαινε με τη λύρα στο χέρι, έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι εκείνο τον τόπο, να αναπνέω από την Τραπεζούντα.
Αργότερα, προσπάθησα σε επίπεδο μεταπτυχιακού, διδακτορικού και μεταδιδακτορικού να αναδείξω τη λαογραφία εκείνου του τόπου.
Τα μάτια μου έλαμπαν όταν μιλούσα για την Τραπεζούντα. Ενθάρρυνα πολύ κόσμο να επισκεφθεί τα μέρη των προγόνων του. Κλάψαμε, γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε, ζήσαμε, νιώσαμε.
Ουδέποτε ασχολήθηκα με πολιτική, μικροπολιτική, εθνικιστικές προσεγγίσεις.

Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια πηγαίναμε οικογενειακώς, με τον Κώστα Αλεξανδρίδη και με τα παιδιά μας στην αγκαλιά, για τουρισμό και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Την περασμένη Παρασκευή, που μετέβην αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη με το γιο μου για να προμηθευτώ βιβλία Τούρκων συγγραφέων, με την άφιξή μου έμαθα ότι έχω πλέον απαγόρευση εισόδου στη χώρα (τελευταία φορά πήγα στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2020, άρα, απόφαση εν μέσω πανδημίας!) και ήμασταν δυο μέρες υπό κράτηση στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen. Δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφήσεις, ανακρίσεις ειρωνικές δίχως τέλος. Κατάσχεση προσωπικών ειδών και τηλεφώνου. Σε κρατητήρια χωρίς παράθυρα, χωρίς «προαυλισμό», μέσα σε τριπλές κλειδωμένες πόρτες ασφαλείας. Ο κάθε κρατούμενος είχε δικαίωμα να παραγγείλει τσιγάρα από τους υπαλλήλους κι εμείς δεν μπορούσαμε επί πληρωμή να πάρουμε ένα γάλα, ένα κουλούρι.
Αντέδρασα σθεναρά όταν ήθελαν να πάρουν από δίπλα μου το παιδί και να το βάλουν σε κρατητήρια ανδρών. Τα κατάφερα, παρέμεινε μαζί μου.
Ευτυχώς το παλικάρι μου είναι δυνατό και αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα την κατάσταση, καταγράφοντας και τη «λαογραφία των φυλακών».
Τις προσεχείς μέρες θα κάνω ένσταση στην Τουρκική Πρεσβεία, ζητώντας παράλληλα να μάθω τον λόγο.
Δεν επιθυμώ, όμως, η περίπτωσή μου να γίνει αιτία να χαλάσει η γέφυρα που τόσα χρόνια χτίζουμε με φίλους μας εκεί, ούτε στην παρούσα ανάρτηση να υπάρχουν ανάρμοστα σχόλια. Διαχωρίζω εντελώς τις πρακτικές ορισμένων ανθρώπων, από το λαό. Κι αν έλαχε να είμαι εγώ η «θυσία» για να χτιστεί «τη Τρίχας το γεφύριν», ας είμαι! Το δέχομαι με χαρά! Αρκεί να χτιστεί και να είναι γερό!
Ακόμη κι αν ήξερα προκαταβολικά τις άθλιες συνθήκες κράτησης, πάλι θα πήγαινα, ξανά και ξανά και ξανά. Δεν αλλάζω γνώμη για το λαό στην Τουρκία, για τους φίλους μας εκεί, τους οποίους αγαπώ.
Το ότι μια χώρα θεωρεί μια γυναίκα, ερευνήτρια επικίνδυνη για την ασφάλειά της, μόνο ένα ελαφρά ειρωνικό μειδίαμα μού προκαλεί, ενθυμούμενη την ποντιακή παράδοση:
«Γυναίκικον ο πόλεμον, γυναίκικον τ΄ασκέρι;;»
Κατά τα άλλα, όσο ζω, και πάλι από εκεί θα παίρνω αναπνοή, γιατί έχω αποθηκεύσει άπειρες φιάλες οξυγόνου στη μνήμη και στην καρδιά μου!
Στα παιδιά μου και πάλι θα μιλώ με αγάπη για τον τόπο εκεί και τους ανθρώπους του…
Τα μάτια μου λάμπουν ακόμη όταν μιλώ για την Τραπεζούντα!

Bize her yer Trabzon!
Size her yer/insan terörist mi?»